බසක අරුම

2017-09-25 11:38:00       30
feature-top
අප සිව් දින යාපන සංචාරයක නිරත වීමු. අපේ නඩයේ විසි දෙනෙක් වූහ. හැමෝ ම පවුලේ කට්ටිය විය.
නාග විහාරය වැඳ පුදා ගැනීම අපේ එක අරමුණක් විය.
නාග විහාරයට යනු පිණිස බෝට්ටු පොළට ගිය අපි ආරක්ෂක කබා හැඳ එහි ගොඩවීමු. ටික වේලාවකින් එය ගමන ඇරඹී ය.
අවසානයේ අපි නාග විහාරය දැක ගතිමු. පහන් සිතින් එය වැඳ පුදා ගතිමු.
ආපසු යා යුතු විය. එහෙයින් අපි පෙර බෝට්ටුවෙන් ගොඩබට තැනට ගියෙමු. එහෙත් එහි බෝට්ටුවක් නොවී ය. අපි දහවල් එකොළහේ සිට සවස දෙක පමණ වන තුරු බලා සිටියෙමු. එහෙත් බෝට්ටුවක් ආවේ නැත. අව්වේ හිටගෙන සිටීම ද පීඩාකාරී විය. අප සිටි තැන භික්ෂූන් වහන්සේ කිහිප නමක් ද වූහ. උන්වහන්සේ ද සිටියේ බෝට්ටුවක් බලාපොරොත්තුවෙනි.
සමහරු අප ළඟින් ගියහ. අපේ සිංහල ඔවුනට තේරුණේ නැත. ඔවුන්ගේ දෙමළ ද අපට තේරුණේ නැත.
මෙසේ තුන් වැනි හෝරාව ද ගෙවෙමින් තිබිය දී නාවික හමුදාවේ පිරිසක් බෝට්ටුවකින් එහි ආහ. ඔවුන් ගොඩ බැස වෙහෙරට යෑමට සූදානම් වෙද්දී අපි අපේ තත්ත්වය ඔවුනට පැහැදිලි කළෙමු.
‘ආපහු යන්ඩ නං කෝවිල ළඟට යන්ඩ ඕනැ. එතනයි බෝට්ටු තියෙන්නෙ.’ ඔවුහු කී හ. අපට තේරෙන පිළිතුර ලැබුණේ එවිට ය.
ඉන් පසු අපි කෝවිල ළඟට ගොස් බෝට්ටුවක නැගී ආපසු ආවෙමු.
අප පැය කිහිපයක් හිටගෙන අව්වේ පිච්චුණේ අප කී දේ එහි සිටි අයටත්, ඔවුන් කී දේ අපටත් නොතේරුණ බැවිනි. එක්කෝ අපේ නඩයේ කිසිවකු දෙමළ දැන සිටියා නම් නැත්නම් ඔවුන්ගෙන් කිසිවෙකු සිංහල දැන සිටියා නම් අපට ඒ දුක විඳින්නට සිදුවන්නේ නැත.
භාෂාවක වටිනාකම දැනෙන්නේ අමාරුවක වැටුණු විට ය.


Wmqgd .ekSu is¿ñK mqj;a m; weiqfrks

More News »