ගෑස් කෝලාහලය

2017-08-18 10:10:00       32
feature-top
උදෑසන දහයට පමණ මම දරුවාට බේත් ගන්නට දොස්තර මහතා ‍සොයා නගරයට ගියෙමි.

එහි වූයේ මහා කෝලාහලයකි. ගෑස් කෝලාහලයකි. ඩිස්පැන්සරියට වම් පැත්තේ වූයේ කළු පාට (සැබෑ පාට නොවේ) ගෑස් ටැංකි පේළියකි. ඒ මැද තිබුණේ කළු පාට ගෑස් ප්‍රචාරක රියකි. එහි කළු පාට වේදිකාවකි.

කළු පාට හැඳගත් විස්තර ප්‍රචාරකයෙක් කළු පාට වේදිකාවට නැග, කළු පාට ගෑස් ටැංකියේ අනර්ඝත්වය වර්ණනා කරන්නට වූයේ ය. ඒ බෆල් ගිගුරුමෙන් නගරය කැලඹී ගියේ ය.

ඩිස්පැන්සරියට දකුණු පැත්තේ ව‍ූයේ සුදු පාට (සැබෑ පාට නොවේ) ගෑස් ටැංකි පේළියකි. ඒ මැද තිබුණේ සුදු පාට ගෑස් ප්‍රචාරක රියකි. එහි සුදු පාට වේදිකාවකි.

සුදු පාට හැඳ ගත් විස්තර ප්‍රචාරකයෙක් සුදු පාට වේදිකාවට නැග, සුදු පාට ගෑස් ටැංකියේ අනර්ඝත්වය වර්ණනා කරන්නට වූයේ ය. ඒ බෆල් ගිගිරුමෙන් ද නගරය තව තවත් කැලඹී ගියේ ය. මේ ගෝරනාඩුවෙන් අමාරුව වැඩි වූ දරුවා කෙඳිරිගාන්නට පටන් ගත්තේ ය. ටිකකින් අපේ වාරය ආවෙන් මම දරුවා ද රැගෙන දොස්තර කුටියට පිවිසියෙමි. දොස්තර මහතා සිටියේ නොසන්සුන්ව ය.

‘බලන්ඩකො මේ සද්දෙ හින්ද මොකවත් කරගන්ඩ විදිහක් නෑනෙ. මේ මිනිස්සුන්ට පිස්සුදැ?’ යි අසමින් ඔහු දරුවා ගේ පපුවට නළාව තිබ්බේ ය.

‘සද්දෙ හින්ද දරුවගෙ හර්ද ස්පන්දනය හරියකට ඇහෙන්නෙත් නෑ, මේක පුදුම සමාජයක්නෙ’ කී දොස්තර මහතා සිය කාර්යය කෙරෙහි අවධානය තීව්‍ර කළේ ය.

බේත් ගෙන දරුවා ද රැගෙන පිටතට ආ මා වෙත ආවේ සුදු පාට හැඳි තරුණියකි.

‘සර් අපේ ගෑස් ටැංකියක් ගත්තොත් ගෑස් ළිපත් නොමිලේ දෙනව. ඒකට කමැති නැත්තං වෙන තෑග්ගක් දෙනව. දැන් ම ගත්තොත් සර්ට වාසියි’ ඇය මට සුදු පාට ප්‍රචාරක පත්‍රිකාවක් දුන්නා ය.

‘තාත්තෙ යං’ දරුවා කෙඳිරි ගෑවේ ය. අපි එහා පැත්තට ගියෙමු.

කළු පාට හැඳගත් ඉලන්දාරියෙක් අප ඉදිරියට විත් කළු පාට ගෑස් ටැංකියක් ගැනීමේ වාසිය ගැන කියන්නට වූයේ ය.දරුවා යළිත් නාහෙන් ඇඬුවේ ය. මා අසල තිබූ පේස්ට්‍රි කඩයට ගොඩ වුණේ දරුවාට බේත් දුන් පසු ඔහු කැමති කෑමක් දිය යුතු යැයි සිතුණ බැවිනි.

‘අනේ මහත්තයො බලන්ඩකො කොහොමද අපි මෙතන ඉන්නෙ? උදේ ඉඳන් දෙපැත්තට වෙලා කෑගහ ගන්නව. කවුද මේවට අවසර දෙන්නෙ? මට නං විකාර වගේ’ වෙළෙඳ සේවිකාව නාහෙන් ඇඬුවා ය.

දරුවා ද යළිත් නාහෙන් අඬන්නට විය. මම යමක් මිලදී ගෙන දරුවා කැටුව කහ ඉර පනින්නට වීමි.

‘එන්ඩ සර් දැන්ම ගත්තොත් වාසියි’ සුදු පාට හැඳි තරුණිය ද අප සමඟ කහ ඉර පනින්නට වූ‍වා ය.

‘ඒක නෙමේ මොකද දරුවො ඔය දෙගොල්ලො මෙතන හැප්පෙන්නෙ?’ මම ඇගෙන් ඇසීමි.

‘අපි හැප්පෙන්නෙ නෑ සර්. ඒ ගොල්ලොයි හැප්පෙන්නෙ. අපි යන යන තැන්වලට ඒ‍ගොල්ලොත් එනව. අපි ................ ට ගියා. ඒ ගොල්ලොත් ආව. අපි ................ ට ගියා. එහාටත් ආව.’

‘හැබැයි ඒ අය කියන්නෙත් ඔය කතාවමයි’

‘මොන බොරු ද? අපිනෙ ටී වී ඇඩ් එහෙම දාල වැඩේ පටන් ගත්තෙ. අපිනෙ මාසෙකට කාර් එක ගානෙ තෑගි දෙන්නෙ’

පාර පැන්න තැන ම කුලී ත්‍රිරෝද රථ ගාල තිබිණ. දරුවා අමාරුවට ම ඉන් එකකට නැග ඉඳ ගත්තේ ය.

‘එන්ඩ සර් මේ ගමන් ම එකක් අරං යන්ඩ. සර්ට වාසියි’ තරුණිය මා සිය වෙළෙඳාම කෙරෙහි ම පෙලඹුවා ය.

‘මං පොඩි ප්‍රශ්නයක් අහන්ඩ ද? දුවේ. හැබැයි ඒක දූගෙං අහන එක සාධාරණ නොවෙන්ඩ පුළුවනි. මොකද දූත් මෙතන රස්සාවක්නෙ කරන්නෙ’ මම කීමි.

‘කමක් නෑ සර් අහන්ඩ!’ ඇය මවෙත අවධානය දැඩි කළා ය.

‘ගෑස් කියන්නෙ අද අත්‍යවශ්‍ය ම දෙයක්නේ. ගෑස් කොච්චර මිල ඉහළ ගියත් විකිණෙනවනේ. ටැංකිත් එහෙමනේ. ඇයි ඉතිං ඒකට ඔච්චර කලබල‍ කරන්නෙ? මේවට යන අනවශ්‍ය වියදං නැති කරනව නං ඕව තව කොච්චර අඩුවට දෙන්ඩ පුළුවන් ද? එතකොට ඔය කාටත් පාරිභෝගිකයො හොය හොයා පාරට බහින්ඩ ඕනෑ නෑ නේද? මේ ඕන්නැති කලබලත් ඉබේ ම නැවතියිනේ’

ඇගේ මුහුණ වෙනස් විය.

ත්‍රිරෝද රිය ඉදිරියට ඇදුණේ ය.

Wmqgd .ekSu is¿ñK mqj;a m; weiqfrks

More News »