නෙළුම් විල

2017-08-14 11:40:00       14
feature-top
රෝහල් සායන පෝලිමකි.

මගේ වාරය එළඹෙන තුරු බලා සිටියෙමි.

‘.... පත්තරේ! පත්තරේ!....’ පත්තර වෙළෙන්දෙක් ආයේ ය. සායන පෝලිමේ සිටි වියපත් පියෙක් නෝට්ටුවක් දිගු කර පත්තරයක් දෙන ලෙස ඉල්ලී ය.

‘ඉතුරු දෙන්ඩ 10 ක් නෑ. 20 ක් දෙන්ඩ!’ පත්තර වෙළෙන්දා කීවේ ය.

‘විස්සක් නෑනෙ’ වියපත් පියා කීවේ ය. ඒ අහිසංක කටහඬකි.

‘විස්සක් නැත්තං නිකා ඉන්නව. පත්තරේ දෙන්ඩ විදිහක් නෑ’ පත්තර වෙළෙන්දා නිස්කාරණේ කෑගෑවේය. කවුරුත් එකවර ඔහු දෙසත් වියපත් පියා දෙසත් හැරී බැලූහ. ඔහුට කෙසේ වෙතත් වියපත් පියාට ලජ්ජාවක් ඇති විය.

පත්තර වෙළෙන්දා අර අහිංසකයාට ගොරවමින් දොස් කියන්නට වූයේ හරියට ඔහු සල්ලි නොදී පත්තරයක් බලෙන් ගන්නට හැදුවාක් මෙනි.

වියපත් පියා කර බාගෙන සිටියේ ය.

මම කම්පා වීමි.

මා ළඟ විස්සේ කොළයක් ඇති බව මට මතක් විය. මම වෙළෙන්දාට එය දී අර වියපත් පියා මිලදී ගන්නට හැදූ පත්තරය ම මිල දී ගතිමි.

මා දැන් එය ඔහුට දිය යුතු ය. එහෙත් මා එය එකවර ම ඔහුට දෙන්නට නොගියේ ඔහු වෙනුවෙන් උපන් අනුකම්පාවෙන් එය මිලදී ගන්නට ඇතැ යි යන හැඟීම ඇති වී ඔහු වඩාත් අපහසුතාවට පත්වෙති’යි සිතුණු බැවිනි.

එහෙයින් කාටත් පෙනෙන පරිදි මම එය උඩින් පල්ලෙන් බලන්නට වීමි. සායන සේවිකාව මගේ නම උස් හඬින් කියනු මට ඇසුණේ එවිට ය. මම කලබලයට පත් වී නැගිට ගතිමි. ඒ අතර ද මගේ නම හඬ ගැසිණි.

මා සායන කුටියට යන්නට හදිසියෙන් ‘ආං අංකල් පත්තරේ’ යි අර වියපත් පියාට එය දිගු කළෙමි.

එය අතට ගන්නා ගමන් ම ඔහු අර රුපියල් 50 මට ද දිගු කළේ ය.

‘මට සල්ලි එපා අංකල්! ඔයා පත්තරේ තියාගන්ඩ!’ කියමින් මම හනික සායන කුටියට ගියෙමි.

මා සායන කුටියෙන් පිටතට ආවේ පැය බාගෙටත් වැඩි කලක් ගෙවුණු පසු ය. පිටතට ආ මගේ ඇස් එකවර ම දිව ගියේ වියපත් පියා දෙස. ඔහු ඒ වන විටත් පුවත්පත කියවමින් සිටියේ ය.

මම සායනයෙන් නික්ම යෑමට ඔහු ළඟින් ආවෙමි. ඔහු ඉතා සතුටින් පත්තරය කියවනු දැකීම මට මහත් සතුටක් විය.

‘අංකල් මං යනව. ඔයා පත්තරේ ගෙනියන්ඩ!’ කියන්නට කටට ආවත් මම නොකීවෙමි. එසේ කීවා නම් ඔහු ඊට මුදල් ගෙවන්නට හදන බව මට හැඟිණි. එවිට මගේ සතුට පලා යනු ඇත.

එහෙයින් මම ඒ සතුට එසේ ම හිතේ රඳවාගෙන රෝහලින් පිටතට ආවෙමි.

දර්ශිකා වීරකෝන් මහත්මිය විසින් යොමු කරන ලද ලිපියක් ඇසුරෙනි. ලිපිනය සඳහන් කර නැත.

Wmqgd .ekSu is¿ñK mqj;a m; weiqfrks

More News »