වඩේ රස

2017-06-26 10:54:00       684
feature-top
කරුවල වැටුණා පමණි.

මම මිතුරාට වූ පොරොන්දුව පරිදි අපේ නගරයේ සිවු මංසලේ රැඳී සිටියෙමි.

ඔහු දැන් සිය ත්‍රිරෝද රියෙන් එනු ඇත. එවිට අපි දෙදෙනා ම එහා නගරයට යමු. එක ම ටියුෂන් පන්තියේ ඉගෙනුම ලබන අඹ යහළුවන් වන අපේ පුතුන් දෙදෙනා රැගෙන අපි ආපසු එමු.

තද බඩගින්නක් දැනිණ. මම ඔරලෝසුව දෙස බැලීමි. ඔහු එන්නට පෙර ම කෑමට යමක් මිලදී ගත හැකි ය.

පා‍ෙරන් එහා පැත්තේ ප්‍රසිද්ධ තෝසෙ කඩයකි. පාර පැන ගිය මම ඉන් පරිප්පු වඩේ දෙකක් මිල දී ගෙන වහා හිටි තැනට ආපසු දිව ආවෙමි.

එවිට ම මිතුරා ද ආවේ ය. මම රියට නැගුණෙමි. රිය යළි ගමන ඇරඹී ය.

මම කඩදාසි කවරයෙන් වඩයක් ගෙන කෑල්ලක් හැපුවෙමි.

දිව බොජුනක් මෙන් විය.

‘ආ කාපං’! මාර රහයි’ මම ඉතිරි වඩේ එක මිතුරාට දිගු කළෙමි.

‘උඹ දෙයියෙක්නෙ’ කියූ මිතුරා ද රිය පදවන ගමන් ම වඩේ කෑල්ලක් හැපුවේ ය.

‘ෂඃ ඇත්තට ම රහයි මචං’ ඔහු වඩේ රස වර්ණනා කළේ ය.

එතැන් පටන් අපේ මාතෘකාව වූයේ මෙතරම් රස වෑහෙන පරිදි වඩේ හදන්නේ කෙසේ ද යන්න ය.

ඊට පසු මම හමුවන මගේ මිතුරන්ට තෝසේ කඩේ වඩේ රස ගැන කියන්නට වීමි.

‘හැබෑට! කාල බලන්ඩ ඕනැ’ ඔවුහු කීහ.

මසක් දෙකක් ගිය තැන මම අපේ නගරයේ තවත් මිතුරකු සමඟ ඔහු ගේ ලොරි බාගයෙන් බඩු වගයක් ගේන්නට බැහැරක යමින් සිටියෙමි.

මිතුරා කතා පෙට්ටියකි. ඔහු රටේතොටේ නෙයෙක් දේ ගැන කියන්න වූයේ ය.

මට හදිසියේ ම අර වඩේ රස ගැන මතක් වූයේ ය. මම ද ඒ ගැන කියා දැමුවෙමි.

‘ඔයත් එහෙනං අජිනමොටෝ වඩේ කෙළල ඇරිය ද?’ ඔහු මහ හඬින් සිනාසුණේ ය.

මම ගල් වීමි.

‘ඔයා කොහොමද එහෙම කියන්නෙ?’ ඉවසා බැරිම තැන මම ඔහුට හරස් වීමි.

‘ඔයා මේ මොනවද කියන්නෙ? මමනෙ ඔය කඩේට තොග කඩෙන් බඩු ගේන්නෙ. ඕකට විතරක් නෙමේ, ටවුන් එකේ කඩ කීපෙකට ම බඩු අදින්නෙ මම’ ඔහු බඩු ගේන තොග කඩය ගැන ද කීවේ ය.

ප්‍රදේශයේ බොහොමයක් කඩවලට බඩු ගේන තොග කඩය එය බව මම ද දැන සිටියෙමි.

‘මේ අහන්ඩකො. ඔය තෝසෙ කඩේට සති දෙකට සැරයක් පිටි මුට්ටි හත ගා‍ෙන ගේනව. පිටි විතරක් නෙමේ කඩල පරිප්පු වගේ තවත් දේවලුත් ගේනව. ඉතිං ඔය පිටි මුට්ට හතක් ගේනකොට අජිනමොටෝ කිලෝ පනහකුත් ගේනව.’ ඔහු කීවේ ය.

‘මොනව?’ මම බිය වීමි.

ඔහු දිගට ම කතා කළේ ය.

‘අජිනමොටෝ ගේන්නෙ විකුණන්ඩ ද? නෑනෙ. ඔතනින් කවුරුත් අජිනමොටෝ ගන්නෙ නෑනෙ. වඩේවලට තෝසෙවලට දාන්ඩ මිසක් වෙන මොනවට ද? මිනිස්සු ‘රහයි’ කිය කිය කන්නෙ ඉතිං ඕව තමයි. මං ඕව දන්න හින්ද කන්නෙ ගෙදර අපේ උන්දැ උයන දේවල් විතරයි. දරුවන්ට කන්ඩ බොහොම සැලකිල්ලෙන් ආදරෙන් කරුණාවෙන්නේ උයන්නෙ. මං ඔය කිසි කඩේකිං කන්නෙ නෑ. රහයි කිය කිය වහ කන්නෙ ඇයි?’

මට කතා නැති විය. ඔහු දිගින් දිගට ම කතා කළේ ය.

‘ඔය කඩේ විතරක් නෙමේ. ඔය හුඟක් කඩවල අජිනමොටෝ දානව. මං කියන්නෙ නෑ හැම ‍කඩේ ම දානව කියල. නොදාන ඒවත් ඇති. හැබැයි ඒ ජාතියෙ කඩ බොහොම අඩුයි. මිනිස්සු ඉල්ලන්නෙ ‘රහ’ නේ. ඉතින් ඔය අපරාදෙට කැමති නැති ‍වෙ‍ළෙන්දත් ‘රහ’ දෙනව. නැත්තං මිනිහ බංකොලොත් වෙනවනෙ. ඔය පාර අයිනෙ කරත්ත තියාන විකුණන පුංචි වඩේ වෙළෙන්දො ඉන්නෙ. උනුත් දානව. හොඳයි අපි අජිනමොටෝ නොදා ඔය රෙසිපියට ම කෑම හැදුවයි කියමුකො. එත‍කොට රහ නෑනෙ. ඔන්න ඕක මිනිස්සු හිතන්නෙ නෑ. හැමදේ ම කඩෙන් අරන් ගිහිං කන එක දැන් ස්ටයිල් එකක් වෙලානෙ. ගෙදර උන්දල ටී වී බල බල, කොම්පියුටර් ගේම් ගගහ, සෙල්ෆෝන් එකේ සෙල්ලං දදා කාලෙ මරනව. කඩෙං ගෙනත් කනව. අපරාදෙ දරුවො ලෙඩ වෙනව. ඊට පස්සෙ දොස්තරල හොයාන යනව. අනේ රටකට වෙච්ච දෙයක්.’ ඔහු අවංකව ම දුක් වුණේ ය.

කරුණු හරි හැටි නොදැන රසට පමණක් වහල් වී අනුන්ගේ වඩේ කඩයක ප්‍රචාරකවාදියා වීම ගැන මම මහත්සේ පසුතැවිලි වීමි.

Wmqgd .ekSu is¿ñK mqj;a m; weiqfrks

More News »