සැබෑ ගුරුවරු

2017-06-23 10:16:00       679
feature-top
නොබෝ දා අපේ පාසලක උසස් පෙළ සිසු දරුවකු ගුරුවරියක දුන් දඬුවමක් විඳ දරා ගත නොහී දිවි නසා ගත් පුවත ඇසූ වේලේ මම කම්පාවීමි.

ඒ ශෝකාන්තය දිගේ මම මගේ අතීතයට ගියෙමි.

ඒ දකුණේ පාසලකි. මම ඉහළ පන්තියක සිටියෙමි. සිසු නායකයෙක් ද වීමි.

පාසලේ උත්සවයක් වෙනුවෙන් නිකුත් කැරෙන සමරු කලාපයක් බිහි කිරීමේ වගකීම මා ඇතුළු මිතුරන් පිරිසකට පැවරිණි.

මුල දී අපි කවුරුත් උද්‍යෝගයෙන්, එකාවන් ව වැඩ කළෙමු. එහෙත් වෙළෙඳ දැන්වීම් ඉල්ල ඉල්ලා ව්‍යාපාරිකයන් පසු පස යෑම අපුල දනවන කාර්යයක් වූ බැවින් සෙස්සෝ ටිකින් ටික කර ඇරියහ. ඉතිරි වූයේ මා පමණි. කටයුත්තට කැමැත්තෙන් ම උර දී සිටි මට මග හැරිය නොහැකි විය. අන්තිමේ දී සමරු කලාපයේ මුළු බර රැඳුණේ මා මත ය.

පාසල් කාලයෙන් පසු මගේ හවස් වරුව මුළුමනින් ම වෙන් වූයේ මේ වෙනුවෙනි. සමරු කලාපයේ ඩමිය ද රැගෙන මගේ පරණ පා පැදියට නැගුණු මම සැතපුම් ගණන් දුර කරක් ගැසුවෙමි. ගෙදර ආවේ බිම් කරුවල වැටුණු පසු ය. අනුග්‍රහය සැලසීමට අදි - මදි කළ වෙළෙඳුන් සොයා මා ගියේ කාන්දමකට ඇදෙන ඉදිකට්ටක් සේ ය.

‘අනේ මාමෙ, අනේ සීයෙ, අපිට උදව්වක් කරන්නකෝ’ යි ආයාචනා කළෙමි. මුලදී ‘ඕවට කොහෙන්ද ළමයො සල්ලි? යනව! යනව!’ යැයි කියා මා එළවා ගත් සමහරුන් අවසානයේ දැන්වීමක් බාර ගත්තේ දරුවකු වූ මා දරන වෙහෙසට උදව්වක් හැටියට විය යුතු ය.

මගේ මහන්සියේ ඵල දැරුවේ ය. අනුග්‍රාහකයන් රැසක් එකතු කර ගෙන ඉතා සරු සමරු කලාපයක් සැකසීමට මට හැකි විය. මගේ ගුරුවරයා මා මුරුංගා අත්තෙහි තබා වර්ණනා කළේ ය. ගුරුවරුන් ද, ළමයින් ද මා දෙස බැලුවේ වීරයකු දෙස බලන ආකාරයෙනි. මම සතුටින් උද්දාම වීමි.

එසේ වුව ද ඒ සතුටට වැඩි ආවිසක් නොවී ය. සමරු කලාපයේ පිටපත් තොගයක් ඒවා ගබඩා කර තිබූ පාසල් කාමරයෙන් අතුරුදහන් වී බරපතළ ප්‍රශ්නයක් පැන නැඟුනේ ය.

මා මුරුංගා අත්තේ තැබූ ගුරුවරයා ම මට චෝදනා කිරීමට පටන් ගත්තේ ය.

‘තමුසෙ ඒව යටි මඩි ගැහුව නේද? කියනව! ඒකට නේද තමුසෙ ඔච්චර මහන්සි වෙලා ඕක කෙරුවෙ?’ ඔහු මට කඩා පැන්නේ ය. පැණි වරකාවට හෙණ ගැසුවා සේ විය.

ගුරුවරයා මා වෙත කඩා පනිනු වෙනත් ගුරුවරු ද, ළමයි ද දුට හ.

මගේ සරුවාංගය ම ලැජ්ජාවෙන් හීතල වී ගියේ ය.

මගේ දෑසින් කඳුළු පැන්නේ ය.

මේ සමාජයෙන් ම පලා යා යුතු යැයි මට සිතිණ. දිවි තොර කර ගැනීමට ද සිතිණ.

මේ වේලේ ගුරුවරුන් අතර සිටි එක් ගුරුවරයකු තමා ළඟට එන්නැ යි මට අතින් සන් කරනු කඳුළු අතරින් ම දුටු මම හෙමිහිට ඔහු ළඟට ගියෙමි.

ඔහු මා කැඳවාගෙන ඉදිරියට ගියේ ය.

මම ඔහු පසු පස ගියෙමි.

පාසල් ගොඩනැඟිලි දෙකක් අතර වූ පටු පාරේ ඔහු නැවතුණේ ය.

මම ද නැවතීමි.

ඔහු එකවර ම ආපසු හැරී මගේ දෑස දෙස තරයේ බලා සිටියේ ය.

මම ගල් ගැසුණෙමි.

‘නායකයො අඬන්නෙ නෑ. ඇඬුවොත් එයා නායකයෙක් නෙමේ!’ ඔහු ‍තදින් කීවේ ය.

ඒ හඬ පාසල් බිත්තිවල වැදී දෝංකාර නැඟුවේය. මම වහ වහා කඳුළු පිස දා ගතිමි.

‘ප්‍රශ්න එනව තමයි. ප්‍රශ්න ආවම අඬල හරියන්නෙ නෑ. ප්‍රශ්නවලට විසැඳුම් හොයන්න ඕනැ. අන්න ඒ වගේ අය තමයි නායකයො!’ එසේ අවධාරණය කළ හැටියේ ම ඔහු යන්නට ගියේ ය.

මගේ හිතට මහත් ශක්තියක් ආවේ ය.

ගොඩනැඟිලි දෙක අතරින් ඈතට ඇදී යමින් සිටි ඒ උදාර මිනිසා දෙස මම නොසැලී බලා සිටියෙමි.

වහා ක්‍රියාත්මක වූ මම පාසලේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර පිරික්සුවෙමි. තැනෙක සඟවා තිබූ සඟරා තොගය සොයා ගැනීමට මට හැකි විය. අද මම ආයතනයක පරිපාලන නිලධාරියෙක්මි.

මෙතරම් වගකීමක් දැරීමට මට ශක්තිය දුන්නේ පාසල් හෝ විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය නොවේ. මට කවදාවත් විෂයයක් උගන්වා නැති අර ගුරුවරයා ය. ඔහු ඉගැන්නුවේ වෙනත් පන්තිවලට ය.

එදා ඔහු මනසින් ඇද වැටී සිටි මා ඉහළට ඔසවා තැබුවේ වචන කිහිපයකිනි. ඒ වදන් කිහිපය වැදී මා තුළ නිදා සිටි ශක්තිය අවදි විය. තමන් පරමාදර්ශ සේ සලකන ගුරුවරුන් කරන අවමාන බැතිමත් සිසුනට දරා ගත නොහැකි ය.

එදා කීර්ති සර් නොසිටින්නට ඇතැම් විට මා ද අද ජීවතුන් අතර නොසිටින්නට ඉඩ තිබිණි. මෙදා අර සිසුවාට වී ඇත්තේ ද එය ය. සැබෑ ගුරුවරු යනු සිසුන් විනිවිද දැකිය හැකි ජීවිතය ගැන ගැඹුරු අවබෝධයක් ඇති පෞරුෂධාරීහු ම වෙති.

Wmqgd .ekSu �k�K mqj;a m; weiqfrks

More News »