වැහි දවස

2017-06-21 11:54:00       676
feature-top
උදෑසනකි කොළඹ කොටුවේ දුම්රිය ස්ථානයයි. දුම්රියෙන් බට මම සුපුරුදු පරිදි දුම්රිය ස්ථා‍නයේ පිටුපස ගේට්ටුවෙන් පිටව යෑමට ගියෙමි.

යාන්තමින් පැවති වැස්ස මහ වැස්සක් බවට හැරිණ.

මම පිටවන දොරටුව ළඟ හිර වීමි. වැස්ස තවතවත් දැඩි විය. සැරට හිරිකඩ පහර ද වැදිණ.

මා හිතා හිටියේ වැස්ස තූරල් කරන විට ම පාරට දුව ගොස් කුලී ත්‍රිරෝද රියකට නැග ගන්නටය.

පුදුමයකට මෙන් ඒ වැස්සේ ම ආ කුලී ත්‍රිරෝද රියක් මට යාබදව දුම්රිය අංගණයේ නැවැත්වීය. හොඳට ම තෙමී තිබූ එහි කළු රෙද්ද මෑත් කර එළියට බැස්සේ අත දරුවකු ද වඩා ගත් තරුණියකි. ඒ සමඟම උස මහත තරුණයෙක් ද එළියට ආවේ ය.

මම එසැණ ම වැහි පහර ද කාගෙන දුව ගොස් එහි නැගුණෙමි. ත්‍රිරෝද රථ රියැදුරු වැඩි හිටි මුහුණ හරවා මදෙස බැලුව ද කිසිවක් නොකීවේ ය.

‘යං’ මම කීමි.

‘හයර් එක ගන්ඩ තියනව’ ඔහු කීවේ ය. එය මුස්ලිම් ඌරුවකි.

මීටරයේ 118 ක ගාස්තුවක් සටහන්ව තිබිණ.

මම නිහඬ වීමි.

ඔහු කතා කළේ ය.

‘රුපියල් දෙදාහක් මාරු කර ගන්ඩ තියනව කිව්වෙ මගදි. මුල දිම කිව්ව නං ෂෙඩ් එකකට අල්ලල තෙල් ටිකක් හරි ගහල මාරු කර ගන්නවනෙ. කොහාටද යන්නෙ කියල ඇහුවට කිව්වෙත් නෑ. ‘යං මං පාර කියන්නං’ කිව්ව. වේගෙං යං කිව්ව. කෝච්චිය අල්ලගන්ඩ තියනව කිව්ව. මේ වැස්සෙ කොහොමද හයියෙං යන්නෙ? බ්‍රේක් කියන්නෙ පොඩි දෙයක්නෙ. මොනව හරි උණොත් මහ කරදරේ! මං මේ වයසක මිනිහ. මං මගෙ ගාණට ආව. ඒකට කේන්තියෙ ආවෙ. බහින කොටයි කිව්වෙ ටිකට් අරං සල්ලි මාරුකරං එන්නං කියල. පොඩ්ඩක් බලමු!’

මම ‘හා’ යි කීමි.

අපි බලා සිටියෙමු.

තරුණයා ආවේ නැත.

බැරි ම තැන රියැදුරු බැස දුම්රිය පොළ තුළට ගියේ ය. ටිකකින් ආවේ ය.

‘ගෑනු කෙනා නං ඈතට ගියා දැක්ක. ඒත් මනුස්සය නං පේන්ඩ නෑ. මගෑරියවත්ද? උදේ පාන්දර හයර් එක. තව ටිකක් බලමුකො’

අපි තවදුරටත් බලා සිටියෙමු.

තරුණයා එනපාටක් නොවී ය.

‘එන්නෑ! එන්ඩ ඕනෑ තරං වෙලා තිබුණනෙ. එයා මට තිබ්බෙ එකසිය ගාණක පොල්ලක්නෙ. දෙයියො එයාට ඊට වැඩිය පොල්ලක් තියයි. අපි යං මහත්තය!’ කලකිරුණ හඬින් කී හෙතෙමේ රිය පණ ගන්වා ආපසු හරවා ගත්තේ ය.

යන ගමන් ද ඔහු දිගට ම කතා කළේ ය.

‘මහත්තයා මං සාධාරණ මිනිහෙක්. වැරදි විදිහට හම්බ කරල ගෙදර අරන් යන්නෙ නෑ. ඒවයින් දරු මුනුපුරන්ට කන්ඩ දෙන්නෙ නෑ. එතකොට ලේවලට විස බින්දුව බින්දුව එකතු වෙනව. මං ඒකට ඉඩ තියන්නෙ නෑ.’

මට ඔහු ගැන හැඟීමක් ඇති විය. මම ඔහු ඉන්නේ කොහි දැයි ඇසීමි.

‘මං ඉන්නෙ ආමර් වීදියෙ. මං ආමර් වීදියෙ ඉක්බාල්. ඕනැ රැක මාත්තය ඇවිල්ල බලන්ඩ. මගෙ තමයි අඩුම ගාස්තුව.’

මගේ ගමන නිමා විය. මීටරයේ වැටුණු ගාණ දෙස බලා මම ඔහු ගේ ගාස්තුව ගෙවීමි.

‘බලන්ඩ මහත්තය, මට අර ගාණ නැතිවුණ තැනදි ම දෙයියො මට තව ගාණක් හදල දුන්න’ කියමින් ඔහු මා දුන් මුදල අතට ගත්තේ ය.

‘අපි ආයෙ හම්බ වෙමු’ මම කීමි.

‘එන්ඩ මාත්තය ආමර් වීදියට. මං එතන ඉන්නව.’ කී ඔහු රිය හරවා ගත්තේ ය.

මේ කතාව අවසන් කිරීමට පෙර ගාස්තුව නොගෙවූ අර තරුණයාට යමක් කිව යුතු ය.

‘සොහොයුර, ඇතැම් විට ඔබට මුදල මාරු කර ගැනීමට බැරි වූවා විය හැකි ය. ඇතැම්විට ඔබලා දුම්රියේ නැගී ගියා විය හැකි ය. ඇතැම්විට දුම්රිය වැරදුණාට කේන්තියෙන් ගාස්තුව ගෙවීම පැහැර හැරියා විය යුතු ය. ඒ කෙසේ වුව ද මේ සිද්ධිය සිහිපත් වන වාරයක් - වාරයක් පාසා ඔබට තැවීමට සිදු වෙනවා ඇත. එහි ආදිනව ඔබ ලද සුළු වාසියට වඩා බෙහෙවින් වැඩි වනු ඇත. එහෙයින් මතු දිනෙක ආමර් වීදියේ AAW 2667 අංකය දරන ත්‍රිරෝද රථයේ සිටින ඉක්බාල් නමැති අපූරු මිනිසා හමුවී මග හැරුණු මුදල ගෙවා හිත සැහැල්ලු කර ගන්න.

ගණේමුල්ලේ ධනංජය මදුෂාන් මහතා විසින් යොමු කරන ලද ලිපියක් ඇසුරිනි.

Wmqgd .ekSu is¿ñK mqj;a m; weiqfrks

More News »