දතක මහිම

2017-03-20 10:39:00       724
feature-top
ඒ පෞද්ගලික රෝහලක ආපනශාලාවයි.

වෛද්‍යවරයා මුණ ගැසීමට තවත් හෝරාවක් පමණ රැඳී සිටීමට සිදුව තිබූ බැවින් මා බිරියත්, මමත් එහි හුදෙකලා තැනක හිඳ සුළු යමක් අහරකොට ගනිමින් සිටියෙමු.

හිටි අඩියේ ම කහ සිවුරු දෙකක් දිස් වූයෙන් මම විපරම් කොට බැලුවෙමි.

තරුණ හිමිවරු දෙනමක් ආපනශාලාවට පැමිණ සිටිති.

එක් නමක් හොඳට ම ළා බාලය. අනෙක් නම ඊට තරමක් මේරූ පාට ය. දෙදෙන යමක් ගැන කසුකසු ගානු ද පෙනිණ.

භික්ෂූන් දෙන ම එහි ආ බව ආපනශාලා අයකැමි නොදත්තේ ය. දෙනම ගේ අවශ්‍යතාව කුමක්දැයි විමසීමට පවා කිසිවෙක් නාහ.

මට අපහසුවක් ඇති විය. එහෙයින් මම අයකැමි වෙත ගොස් භික්ෂූන් දෙනමක් පැමිණ සිටින බවත්, උන්වහන්සේලාගේ අවශ්‍යතා මොනවාදැයි සොයා බලන හැටියටත් ඉල්ලීමි. එහෙත් ඔහුට සිය කටයුතු ඊට වඩා ‍ලොකු විය.

ඉවසිය නො හැකි තැන මම භික්ෂූන් වෙත ගියෙමි.

‘අවසරයි හාමුදුරුවනේ, මොකක්ද කෙරෙන්ඩ ඕනැ. කැන්ටිමේ කවුරුත් හාමුදුරුවො ගැන හොයා නොබලන හින්දයි මම මේ ආවෙ’ මම කීමි.

දෙන ම මට කෘතඥ වන බව පෙනිණ. එහෙත් වුවමනාව කීමට මදක් අදිමදි කරනු දැනිණ.

‘කිසිම ප්‍රශ්නයක් නෑ හාමුදුරුවන්ට අවශ්‍ය දේ කියන්ඩ!’ මම ඉල්ලමි.

‘මේකයි මහත්තයො ප්‍රශ්නෙ’ යි කියමින් මේරූ පාට හිමිනම මවෙත හැරුණේ ය.

‘ඔව් කියන්ඩ හාමුදුරුවනෝ, පුළුවන් ඕනෑ ම දෙයක් මං කරන්නං’

‘මහත්තයො, අපි දෙන්න ආවෙ හුඟක් ඈත ඉඳල. මේ හාමුදුරුවන්ට අසනීපයක් ති‍ෙයනව. දොස්තර මහත්තයත් තාම ඇවිල්ල නෑ. අපි උදෙන් ම ආපු හින්ද උදේට යමක් වළඳලත් නෑ. දවල්ටත් නෑ. මට කෙසේ වෙතත් මේ හාමුදුරුවො රෝගී නිසා මුන්වහන්සේට මොනව හරි කන්ඩ ඕනැ. නැත්තං අප්‍රාණික වෙනව. ලෙඩේ තවත් වැඩි වෙනව....’ හාමුදුරුවෝ ප්‍රශ්නයේ මුල පැහැදිලි කළ හ.

‘දැන් මට තේරෙනව හාමුදුරුවනේ. මෙහෙම වාඩි වෙන්ඩ! මං ගිහිල්ල වළඳන්ඩ සුදුසු දෙයක් තියනවද කියල බලාගෙන එන්නම්.’

‘හොඳයි’ කියමින් දෙන ම අසුන් ගත් හ. මම කැන්ටිමේ ඇති ආහාරපානාදිය හොඳින් නිරීක්ෂණය කර ආපසු ආවෙමි.

‘හාමුදුරුවනේ කෙටි කෑම වර්ග තමයි තියෙන්නෙ. රසකැවිලිත් ටිකක් වගේ තියනව. කෙටිකෑම වර්ගයක් දෙකක් ගේන්ඩද?’

හාමුදුරු දෙන ම පිළිතුරක් නොදී මොහොතක් ම දෙස බලා සිටිය හ.

‘ඇයි හාමුදුරුවනේ? බඩගින්නට මොනව හරි කන්ඩ එපායැ.’

‘බත් ටිකක් කෑවොත් හොඳයි. බත් නැද්ද?’

මම වහා ආපසු ගියෙමි. ආපනශාලාකරුට හිමිවරුන්ගේ අවශ්‍යතාව කීමි.

‘නෝමල් බත් නෑ. තියෙන්නෙ ෆ්රයිඩ් රයිස්’ ඔහු කීවේ ය.

මම පෙරළා හිමිවරුන් වෙත පැමිණ ඒ බව කීමි.

‘බත් ටිකක් ම කෑවනම් තමයි හොඳ’ මේරූ හිමියෝ කීහ.

මම නැවත ආපනශාලාව හිමිකරු කරා ගොස් අවශ්‍යතාව කියා තැනට සුදුසු හැටියට ෆ්යිඩ් රයිස් දෙකක් සරල කර හදවා ගෙන හිමි දෙන ම වෙත ගෙන ගියෙමි.

‘හාමුදුරුවනේ, වෙලාවෙ හැටියට මේක වළඳන්ඩ! මොනව හරි කන්ඩ එපෑ. බඩගින්නෙ ඉන්ඩ බෑනෙ. මේවට මුදල් මං ගෙවනව. දැන් ඉතින් සැනසිල්ලෙ වලඳන්ඩකො’ කියා මම බිරිය ළගට ගියෙමි.

හාමුදුරුවරුන් එය වළඳනු අපට පෙනිණ.

මා බිරිය එදෙස බලා සිටියේ සැදැහැ සිතිණ.

‘ඔයා අදත් පිනක් කර ගත්ත’ ඇය මට කොඳුළා ය.

‘පොඩි පොඩි පින්කම්වල බලය එකතු වෙලා ලොකු බලයක් ගොඩනැගෙයිනේ. ඒ බලයෙන් හරි ඔයා ඉක්මනට සනීප වේවිනේ’ මම කීමි. ඇය කිසිත් නොදොඩා මා අත අල්ලා ගත්තා ය.

ඒ සංසාරගත මුදු පහසින් මම තුටු වීමි.

Wmqgd .ekSu �k�K mqj;a m; weiqfrks

More News »